New Order: ποιο είναι το καλύτερό τους τραγούδι;

"True Faith"





Πιθανότατα να μην υπήρχαν ποτέ οι New Order, αν δεν αυτοκτονούσε ο Ian Curtis, οπότε το να τους συγκρίνεις με τους Joy Division είναι κάπως ανώφελο, ανήκω όμως κι εγώ στην ιερόσυλη ομάδα που τους θεωρεί σημαντικότερους. Από την τρικυμιώδη καριέρα των τεσσάρων δεκαετιών και των αλλεπάλληλων αποχωρήσεων, side projects κι επανενώσεων, ξεχωρίζω αντανακλαστικά και χωρίς δεύτερη σκέψη το "True Faith", όχι μόνο γιατί σημάδεψε την παιδική μου ηλικία στα τέλη των 80s κι ήταν ένα από τα κομμάτια που μ' έκαναν να αγαπήσω την ηλεκτρονική μουσική, αλλά κυρίως λόγω του βίντεο κλιπ του που παιζόταν συνέχεια εκείνα τα ένδοξα χρόνια του MTV κι έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά μουσικά βίντεο όλων των εποχών. Σκηνοθετημένο από τον Γάλλο σκηνοθέτη και χορογράφο Philippe Decoufle, εμπνευσμένο από το Τριαδικό Μπαλέτο του πρωτεργάτη του Bauhaus, Oskar Schlemmer, με έντονα χρώματα και μια σπασμωδική, όσο και αυτιστική χορογραφία, το σουρεαλιστικό βίντεο απεικόνισε έξοχα τη θλίψη και τον ενδόμυχο θυμό των στίχων μέσα από τις μηχανικές και άψογα συντονισμένες με το ρυθμό της μουσικής κινήσεις των χορευτών, που θυμίζουν περισσότερο μαριονέτες, παρά αυτόβουλα όντα, οι οποίες ξεσπούν αναζητώντας μια ξαφνική αίσθηση ελευθερίας σε έναν ολοένα και πιο απαιτητικό κόσμο.

---

"Blue Monday"

To "Blue Monday" θα είναι πάντα και δίκαια η προφανής επιλογή. Tο απόλυτο καλούπι που ένωσε τις φόρμες της χορευτικής με την κιθαριστική μουσική.



Blue Monday: Η πιο καταθλιπτική ημέρα του χρόνου, σύμφωνα με θεωρία που αναδύθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και γιγαντώθηκε με το πέρασμα των χρόνων.

Η τρίτη Δευτέρα του νέου έτους, λοιπόν, θεωρείται η πιο μουντή και μελαγχολική ημέρα ολόκληρης της χρονιάς, και σύμφωνα με την ψευδοεπιστημονική θεωρία, κατακλύζει τους ανθρώπους με βαριά συναισθήματα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη.

To ‘Blue Monday’ θα ήταν ένα χωνευτήρι ηλεκτρονικού ήχου, indie και dance αισθητικής με ευδιάκριτα και δυναμικά drum beats, που θα γινόταν η ένοχη απόλαυση των ροκάδων, όπως θα γινόταν με τους Duran Duran, τους Depeche Mode και μια δεκαετία αργότερα με τους καινοτόμους Prodigy.

---

"Bizarre Love Triangle"





Βρισκόμαστε στο 1986 και οι New Order είναι ήδη σπουδαίοι, ωστόσο το “Bizarre Love Triangle” που κυκλοφόρησε ως single στις 5 Νοεμβρίου, δεν σημειώνει ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία. Αναγνωρίστηκε στη συνέχεια όχι μόνο ως ένα από τα κορυφαία τραγούδια των New Order ή της new wave synth pop, αλλά ως ένα από τα κορυφαία τραγούδια όλων των εποχών.

To Bizarre Love Triangle είναι ιδιαίτερο κομμάτι, γιατί ουσιαστικά είναι μια μπαλάντα με πολλά beats ηλεκτρονικά εφέ, που το κάνουν άκρος χορευτικό!

---

"Thieves Like Us"





Το "Thieves Like Us" δεν είναι από τα uptempo stormers τους που παίρνουν κεφάλια, έχει αυτή τη μεσόρυθμη "κομψή", νεορομαντική διάθεση για την οποία γίνομαι λιώμα. Και έχει και τον Bernard Sumner να τραγουδάει μ' αυτή τη στοναρισμένη, υπέρφαλτσα φωνή "It's called love - and it belongs to uuuuus..." που θέλεις να το πάρεις αγκαλιά (το ρεφρέν να πάρεις αγκαλιά) γιατί "it dies so quickly and it grows so slowly and when it dies, it dies for good". Ναι, αφελέστατα, ναι πρωτοεπίπεδα αλλά ναι, επίσης, οι μεγαλύτερες εσωτερικές αλήθειες εκφράζονται με αυτή την ακατέργαστη, παρορμητική, καραμελωμένη σε χυμούς αισθημάτων φωνή χωρίς περίτεχνο αμπαλάζ. Αυτή είναι άμεση, υπέροχη, θεωμένη pop που σε πιάνει από τα μούτρα σαν χταπόδι και δεν θες να σε αφήσουν ποτέ οι βεντούζες της. Το "Thieves Like Us" κυκλοφόρησε μετά το θρίαμβο του "Blue Monday", το 1984, έφτασε στο Νο.18 του βρετανικού pop chart και στο Νο. 1 των indies και η instrumental εκδοχή του ακούγεται και στην ταινία "Pretty In Pink" του 1986 (όχι στο soundtrack). Φυσικά δεν μπήκε ποτέ σε επίσημο στουντιακό άλμπουμ του group παρά μόνο σε συλλογές με singles τους.

---

"Regret"





Από το "Republic" του 1993, του μοναδικού δίσκου που έβγαλε η μπάντα στα 90s -και πρώτου από τη διάλυση της Factory Records- το "Regret" είναι το κομμάτι των New Order με την καλύτερη επίδοση στα αμερικανικά charts (έφτασε το Νο. 28, ενώ το "Blue Monday" που θεωρείται το μεγαλύτερο hit τους δεν ξεπέρασε ποτέ τη θέση 68) και το τελευταίο που κατάφερε να βρεθεί στο Top 5 του UK chart. Μ'αυτό το αδιανόητα όμορφο πάντρεμα synth, κιθάρας, μπάσου και ντραμς, είναι ο ορισμός της χαρμολύπης.  Μπορεί ο "Barney" να το έγραψε για να μιλήσει για το βάσανο της διασημότητας και την ανάγκη του για μια "κανονική" ζωή ("I would like a place I could call my own / have a conversation on the telephone"), άφησε όμως στον καθένα το περιθώριο να ταυτίζεται με το τραγούδι διαφορετικά επίπεδα. Για το "You were a complete stranger now you are mine", εγώ πάντως τον ευχαριστώ.

---

"Turn"





Συνήθως τα πιο αγαπημένα τραγούδια του κοινού να είναι τα «πρώτα» ή αυτά με τα οποία «βγήκε μπροστά» ένα συγκρότημα και δη και όταν αυτό έχει μεγάλη δισκογραφία και πορεία. Στην περίπτωση των New Order είναι κάτι περισσότερο από σίγουρο ότι το κοινό τους δεν δυσκολεύεται στην ανάδειξη των αγαπημένων τους κομματιών, με νικητή όλων το “Blue Monday”.Απο το άλμπουμ του 2005, “Waiting for the Sirens' Call», το “Turn” είναι το προτελευταίο κομμάτι που ακούει κάποιος από αυτό το άλμπουμ και ειναι το πιο αισθαντικό απ’ όσα έγραψαν εκείνη την περίοδο για το συγκεκριμένο δίσκο. 

---

"60 Miles An Hour"





Η μοναδική εμπορική προσπάθεια των New Order να σπάσουν τα αμερικάνικα ραδιόφωνα. Το riff είναι λιγότερο πιασάρικο από το επίσης Peter Hook-made “What Do you Want From Me” των Monaco αλλά η αίσθηση του ότι φτιάχτηκε για να οδηγήσει κανείς με την ελπίδα του αμερικάνικου ονείρου είναι εκεί.