#Gothic_Social

Baudelaire: Ο καταραμένος ποιητής

thumbnail
Ο Baudelaire (Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ), ο "καταραμένος" Γάλλος ποιητής, κριτικός και πεζογράφος, αρκέτα χρόνια μετα το θάνατο του θα βρεθεί πια στο απώγειο της δόζας του, το έργο του αναγνωρίζεται ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και επιδραστικά στην παγκόσμια ιστορία των γραμμάτων. Πολύ μπροστά από την εποχή του, είναι ο ποιητής που "μιλά" κατ'ευθείαν στον 20ό αιώνα. Μέσα στο κούφιο κλίμα ρομαντισμού που τον περικύκλωνε χρησιμοποιώντας τη δύναμη των συμβόλων (θεωρείται ο πρωτεργάτης του συμβολισμού) και βαθιά επηρεασμένος από τον μεγάλο Edgar Allan Poe (έργα του οποίου και μετέφρασε), δημιούργησε μια ενδοσκοπική μόδα η οποία ελευθέρωνε δημιουργό και αναγνώστη μα ταυτόχρονα περιοριζόταν στα όρια που η ίδια έθετε.

Επηρεάσε πολλούς σύγχρονους και μεταγενέστερους ομότεχνούς του (διακειμενικές σχέσεις μαζί του εντοπίζονται και στους δικούς μας Κ. Π. Καβάφη και Κ. Γ. Καρυωτάκη), εκφράζοντας κατά πολύ τη ψυχοσύνθεση του σύγχρονου με αυτόν αλλά και του μεταπολεμικού ανθρώπου. Για αυτό μπορεί να διαβαστεί μέχρι και σήμερα!

Το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με την ποιητική του συλλογή "Τα άνθη του κακού" (Les fleures du mal), για την οποία διώχθηκε ποινικά (προσβολή της δημοσίας αιδούς) και καταδικάστηκε σε πρόστιμο και αφαίρεση έζι ποιημάτων από τη συλλογή-”-. Πολύ λίγων ποιητών το έργο ταυτίστηκε στη συνείδηση της κοινής γνώμης με τη νοσηρότητα και τη διαφθορά όσο ο Baudelaire για αυτή τη σχετικά μικρή συλλογή, παρ'όλο που ο σκοπός του δημιουργού του ήταν πολύ πνευματικότερος. Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του αργότερα έγραψε:

Τελικά ο Σατανισμός έχει νικήσει... Το κακό, όταν αναγνωρίζεται, είναι λιγότερο φοβερό και μπορεί ευκολότερα να επανορθωθεί από ό,τι το κακό που δεν αναγνωρίζεται. Η Γεωργία Σάνδη υστερεί από τον μαρκήσιο ντε Σαντ!

«Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο»

Αηδιασμένος από την χυδαιότητα της κοινωνίας και την σκοταδιστική λογοκρισία που του επιβλήθηκε, φανερώνει το σκοπό της τέχνης του: να διακρίνει το Καλό από το Ωραίο, να υμνήσει το Ωραίο που ενυπάρχει στο Κακό. Αξιοσημείωτο είναι πως η συλλογή αποκαταστάθηκε μόλις το 1949 και συνέχισε να εκόίδεται χωρίς απαγορεύσεις και "παράνομες" λύσεις.

Φυσικό ήταν το έργο του Baudelaire να επηρεάσει δεκάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα της μουσικής που αγαπάμε, από την Patti Smith έως τους Limbonic Art! Celtic Frost, Necromantia, Cradle of Filth, Primordial, Ancient Rites, Das Ich, Evereve, Cadaveria είναι μερικά ενδεικτικά μόνο παραδείγματα. Πρέπει να σταθούμε φυσικά στις συγκλονιστικές ερμηνείες της "δικής μας" Diamanda Calas στα τραγούδια Abel & Cain ("Malediction and prayer" cd) και L'heautonti-moroumenos ("Divine punishment/Saint of the pit" cd).

Αν η Diamanda Gralas δεν ήταν σύγχρονη του Μπωντλαίρ, ισως να ήταν η μούσα του και αντι της Μαύρης Αφροδίτης των ποιημάτων του, η μιγάδα Jeanne Duval, η σκληρότητα και απιστία της οποίας τον οδήγησαν (σε συνδυασμό με την παθιασμένη αγάπη του) σε απόπειρα αυτοκτονίας. Η μελαγχολική φύση του, οι προσωπικές και οικογενειακές απογοητεύσεις και η παραγνώριση του έργου του τον οδήγησε σε μια έκλυτη και έντονη ζωή που έσβησε νωρίς με τραγικό τρόπο: έπειτα από πτώση σε κατάσταση μέθης, υπέκυψε στα τραύματά του.

Ο Baudelaire μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και συνεχίζει να επηρεάζει τους τολμηρούς που αφήνονται στην μαγεία της προσωπικής του κόλασης τόσο όμοιας μα και τόσο διαφορετικής από εκείνη του Dante, μένοντας πάντα επίκαιρος (τι πιο επίκαιρο άλλωστε από το κακό, όπως και αν το αντιλαμβάνεται ο καθένας;).

Σημαντικά έργα του: Τα ναυάγια (Les epaves), ποιήματα / Η Φανφαρλό (La Fanfarlo), αυτοβιογραφική νουβέλα / Οι τεχνητοί Παράδεισοι (Les paradis artifi-ciels), δοκίμια / To μαράζι του Παρισιού (Le spleen de Paris) / Η ρομαντική τέχνη (L/art romantiaue).

Tα "καταδικασμένα" ποιήματα από τα άνθη του κακού είναι: Η Λέσβος, Κολασμένες γυναίκες, Η λήθη, Τα στολίδια, Σε κάποια πολύ εύθυμη και Οι μεταμορφώσεις της αιματορουφήχτρας.
 
 

ΜΕΘΑ
Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι
μιας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια, ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα,
το πουλί, το ρολόι, κάθε τι που φεύγει,
κάθε τι που στενάζει, κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει,
που μιλάει· ρώτα τί ώρα είναι;
Κι ο άνεμος, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι,
θα σου απαντήσουν: Είναι η ώρα της μέθης!
Για να γίνεις ο μαρτυρικός  σκλάβος του χρόνου,
μέθα· μέθα αδιάκοπα!
Αλλά με τι; Με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή…
-Με ό,τι θέλεις, αλλά μέθα!… 

Last Posts

enosis-music.eu
Music News
Blogs
Video Feed
Choose your poison
About
Welcome to Gothic.gr!

Music & lifestyle portal about: Gothic, Electro, Industrial, SynthPop, Future-Pop, Techno, Alternative, EBM!

press